ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Από τη στιγμή που γεννιέται ως το θάνατό του, ο καρχαρίας σπρώχνεται
από ένα και μοναδικό, ανικανοποίητο ένστικτο: την πείνα.

Δύσκολο να προσπεράσει κανείς αβασάνιστα ένα κείμενο σαν τους καρχαρίες. Αν υπήρχε μια λέξη η οποία θα περιέγραφε το αίσθημα που βιώνει κάποιος διαβάζοντας το, αυτή είναι: αναστάτωση.

Με πλήθος λογοτεχνικών αναφορών, από τον Τζέιμς Τζόυς ως τον Κάφκα, από τον Ευριπίδη μέχρι τον Τζον Ντον αλλά με μια γλώσσα τολμηρή, προκλητική και ταυτόχρονα οικεία, το έργο αυτοαναιρείται κάθε στιγμή ενώ προτάσσει αδυσώπητα ερωτήματα για τη φύση του έρωτα, την εξάρτηση, τη συνύπαρξη, τις ενοχές και τις φαντασιώσεις – αλλά πριν και πάνω απ’ όλα για την ίδια την ανθρώπινη ουσία.

Η ιστορία του Α και της Β εξελίσσεται στην επιφάνεια του νερού – και ταυτόχρονα στα μεγαλύτερα βάθη του ωκεανού και του μυαλού. Είναι μια βουτιά στην καρδιά του σκοταδιού, στο ασυνείδητο και στη μνήμη, βαθιά μέσα στο ανθρώπινο κορμί και στην ίδια την ψυχή των ανώνυμων, αλλά τρομακτικά αληθινών, ηρώων.  Έτσι, κάτι που ξεκινά σαν μια άσκηση εφαρμοσμένου παραλογισμού  και ολοκληρώνονται ως η κορυφαία τραγωδία. Ο λόγος του Θανάση Τριαρίδη είναι απλός και συνάμα σπαρακτικός. Σε αντίθεση (ή πλήρη συμφωνία) με τα λογοτεχνικά του έργα, εκεί όπου το κάθε του κείμενο είναι ένα αφομοιωμένο κομμάτι του τεράστιου παζλ που ονομάζουμε ανθρωπότητα, οι καρχαρίες εστιάζουν σε έναν, πανίσχυρο, πυρήνα: Δύο άνθρωποι, ένας ανολοκλήρωτος έρωτας. Μια νύχτα, η τελευταία νύχτα. Στιγμή για θερισμό. Απόψε όλα θα τελειώσουν, όπως τους πρέπει.

Το κάλεσμα της πιο άγριας φύσης, της ανθρώπινης, έρχεται – και το τέλος θα είναι όσο τρομερό μας αξίζει. Θα υπάρξει αίμα, πόνος, απίστευτη ηδονή και κραυγή βοήθειας, η λογοτεχνία δεν θα μας σώσει, η τέχνη δεν θα μας κρατήσει στην επιφάνεια, η προφητεία θα εκπληρωθεί, γιατί ήταν εκεί και πριν από εμάς, παρούσα.

Εκεί που όλοι μας αναζητούμε διαρκώς το ένα και μόνο νόημα, έρχεται η φωνή του Τριαρίδη και βάζει τα πράγματα στη θέση τους: το μόνο που υπάρχει είναι ο ωκεανός. Μια θάλασσα δίχως πλοία, δίχως λογική και σκοπό. Ό,τι μπορούμε να προσμένουμε, σαν απόλυτη εκπλήρωση της όποιας «συνύπαρξης», είναι να φαγωθούμε από τον ίδιο καρχαρία. Η συντέλεια στην καθαρότερη μορφή της.

Κι ένα παλιό τραγούδι, στοιχειωμένη μνήμη, θα συνεχίζει να παίζει για πάντα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΜΛΟΓΛΟΥ – Φθινόπωρο 2011

 

Απαντηση

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s